دلیل پایان جنگ خستگی چه کسی بود؟محسن رضایی یا دیگران؟

تعبیر حضرت امام خمینی از پذیرفتن قطعنامه به نوشیدن جام زهر، افکار عمومی جامعه را نسبت به این پرسش کنجکاو کرد که چه کسی مسئول اتفاق مهم پایان جنگ بود؟ در سالهای گذشته و با توجه به رسیدن مناسبت های گوناگونی چون هفته دفاع مقدس، صحبت هایی با این موضوع شروع شده و انگشت اتهام گاهی به سوی مسئولین سیاسی و گاهی به سوی مسئولان نظامی نشانه رفته است.

در آخرین اظهار نظر، نماینده محترم شهر رشت آقای دکتر غلامعلی جعفرزاده ایمن آبادی در مقام تبرئه آیت الله هاشمی بر آمده و طی مصاحبه‌ای در مورد نحوه پایان یافتن جنگ بیان داشته: «فارغ از این‌که مسائلی که درباره آیت‌الله هاشمی مطرح می‌شود، صرفاً هجمه‌های سیاسی است، به نظر می‌رسد محسن رضایی در سال‌ها و به‌ویژه روزهای پایانی جنگ دچار خستگی شده بود.»

ایشان اضافه کرده‌اند: «به‌هرحال، آقای محسن رضایی در زمان جنگ مسئولیت بسیار مهمی بر عهده داشت و بااین‌حال، هنوز جوان بود و سن و سال کمی داشت و به همین دلیل، خستگی ناشی از جنگ هشت‌ساله را به دیگران تعمیم می‌داد.»

این اظهار نظر در حالی صورت می‌گیرد که بر اساس بر اساس خاطرات آیت‌الله هاشمی در سال ۶۷ کاملاً واضح است که وی در موضوع سرنوشت جنگ با نظر امام که به ادامه جنگ اعتقاد داشته‌اند، مخالف بوده و برای برآورده کردن دیدگاه خود علی‌رغم دستور امام مبنی بر تشکیل ستاد ویژه بسیج کشوری برای ادامه جنگ، به همراهی دیگر سران قوا اهتمام ورزیده و سرانجام با همراه کردن آنان با خود، حضرت امام را راضی به پذیرفتن قطعنامه ۵۹۸ کرده است.

اینکه بخواهیم مبنای شواهد خود در اثبات ادعای خود و رد سخنان طرف مقابل سخنان خویش قرار دهیم، لاجرم بر راهی که اتهام زننده رفته است گام گذاشته‌ایم، لذا در این نوشتار مروری بر خاطرات سال ۶۷ آیت‌الله هاشمی خواهیم داشت و به بیان دیدگاه هاشمی در مورد سرنوشت جنگ می‌پردازیم.

نحوه بیان خاطرات جانشین فرماندهی کل قوا بین سال‌های ۶۷ الی ۶۸ نشان از برداشت او نسبت به نیروهای خودی است. ایشان در خاطرات خود مورخ ۲۳خرداد ۶۶ در مقایسه توان نیروهای انسانی ایران با عراق بیان می‌کند: «هوا گرم شده و رزمندگان ما در زیر آن آفتاب داغ، قدرت تحرک کافی ندارند، دشمن هم در زحمت است ولی آن‌ها طاقت بیشتری از بسیجیان ما نشان می‌دهند.»

از نخستین اشارات آقای هاشمی در مورد راهبرد آتی جنگ در خاطراتشان در تاریخ ۲۶ خرداد۶۶ است که بیان می‌کند: «درباره راهکارهای ممکن برای آینده جنگ فکر می‌کردم و سپس با دکتر روحانی در میان گذاشتم: یا بسیج عمومی یا پذیرش صلح. راه دیگری به نظرمان نمی‌رسد.»

وی این دیدگاه خود را با سران قوی دیگر نیز در میان می‌گذارد. در ادامه خاطرات همان روز می‌نویسد: «ساعت شش آقایان خامنه‌ای و نخست‌وزیر و احمد آقا به منزل آمدند. وضع جبهه‌ها را گفتم و پیشنهاد کردم یا امکانات کشور را برای یکسره کردن جنگ بسیج کنیم یا جنگ را تمام کنیم. قرار شد من و آقای رئیس‌جمهور این مطلب را خدمت امام مطرح کنیم. با توضیح اینکه دادن امکانات مورد نیاز جنگ کشور را در ریاضتی شدید قرار می‌دهد که عواقب بدی خواهد داشت. »

بر اساس خاطرات هاشمی، او روز جمعه ۲۷ خرداد۶۶ مطرح ساختن نظرات خود با امام (ره) را این‌طور نقل می‌کند: «عصر آقای خامنه‌ای آمدند و همراه ایشان و احمد آقا برای مذاکره در امر آینده جنگ خدمت امام رفتم. وضع جبهه‌ها، نیروها، امکانات کشور و وضع دشمن را برای امام تشریح کردیم و دو راه بسیج نیروها و امکانات برای جنگ، یا پذیرش ختم جنگ را برای امام مطرح کردیم. ایشان راه اول را انتخاب کردند.»

طبق روایت آقای هاشمی، امام(ره) ادامه جنگ با بسیج عمومی را انتخاب کرده است. اما ظاهراً این پاسخ مطلوب آقای هاشمی نبوده که وی مجدداً برای تحت تأثیر قرار دادن ایشان و احتمال تغییر نظرشان روز شنبه ۴ تیر۶۶ مجدد به ایشان مراجعه می‌کند: «برای اخذ آخرین نظریه به زیارت امام رفتم؛ گفتند مقاومت تا آخرین حد. »

این بار نیز آقای هاشمی موفق به تغییر حضرت امام (ره) نشده‌اند ولی مجدد در تلاش برای رسیدن به هدف خود که پایان دادن به جنگ است با سران قوا جلسه می‌گذارد. او در ادامه خاطرات خود در همان روز می‌نویسد: «دوباره سران قوا در دفتر آقای موسوی اردبیلی جلسه داشت. قرار شد برای تکمیل حجت بار دیگر با امام مذاکره شود.»

جانشین فرمانده کل قوا، مذاکره خود با معاون وقت خود یعنی دکتر حسن روحانی در ۵ تیر ۶۶ را این‌گونه بیان می‌کند: «با دکتر روحانی درباره شرایط جاری و حاکم و راهکارها، در طول روز مذاکراتی کردیم، آقای روحانی به ادامه جنگ اعتقادی ندارد و تأکید بر ختم آن دارد. »

آنچه از خاطرات هاشمی مشخص است علی‌رغم دستور امام برای ادامه جنگ و تشکیل ستاد برای بسیج عمومی، همچنان جلسات مکرر و مختلف برای تصمیم‌گیری در مورد آینده جنگ برقرار است و نهایتاً در۲۳ تیر۶۶ می‌تواند سایر افراد را با نظر خود هم سو کند: «ساعت ۵ بعدازظهر، سران قوا و احمد آقا آمدند. وضع جبهه‌ها و رویدادهای اخیر را گفتم. بعد از کمی بحث، سیاست ختم جنگ مورد اتفاق‌نظر قرار گرفت و دسته‌جمعی برای پیشنهاد ختم جنگ خدمت امام رفتیم. [….] شرح مبسوطی از مشکلات جنگ و ضعف روحیه و امکانات و عده خودی و قدرت و امکانات دشمن را توضیح دادیم. و مشکل پدافند از خوزستان را که سپاه برای آن ۴۵۰ گردان نیروی پیاده و ۶۰ گردان زرهی و ۱۲۰ گردان توپخانه خواسته است و با تخصیص دو سوم این مقدار ، بقیه خطوط به‌شدت آسیب‌پذیر خواهد شد و هم‌اکنون هم شده با اینکه چنین نیرویی را به خوزستان نبرده‌ایم، جزییات شکست‌ها را توضیح دادم.

ایشان فرمودند راه‌حل چیست؟ همگی گفتیم ختم جنگ با پذیرش قطعنامه ۵۹۸ یا شکل دیگر. امام نگران عدم وفای دشمن بودند و ناراحتی مردم حزب‌الله، که احتمال اول را ضعیف و احتمال دوم را هم در مقابل خوشحالی بخش عظیمی از مردم با آثار مثبت صلح قابل‌تحمل دانستیم و علاوه بر این پیش‌بینی اجبار به پذیرش صلح در آینده، بعد از تحمل خسارات بیشتر به علت کمی نیروی داوطلب و بی‌خاصیتی نیروهای اجباری. سرانجام ایشان موافقت کردند و فرمودند با حضور جمعی از وجوه روحانیت و مسئولان تصمیم‌گیری شود».

به نظر می‌رسد سخنان آقای دکتر جعفرزاده ایمن آبادی که از جانبازان سرافراز هشت سال دفاع مقدس ما می‌باشد، سرشار از عدم آگاهی به واقعیات تصمیم‌گیری‌های جنگ بوده که یکی از علل پایان یافتن جنگ و پذیرش قطعنامه ۵۹۸ را خستگی فرمانده جوان آن دوران یعنی محسن رضایی دانسته‌ است.

البته مشخص است که برای چنین ادعایی نیاز به دلال روشن و شفافی است که برادرمان در سخنان خود اشاره‌ای به آن نکرده است و در مصاحبه خود بیشتر سعی داشته انتقادات علیه آقای هاشمی را با نسبت دادن برخی نسبت‌های نادرست به فرمانده سپاه وقت پاسخ دهد. اما ایشان باید بدانند که ادعاهای بی سند، جایی برای ثبت در تاریخ ندارد و حقیقت آن‌قدر روشن هست که با چند مصاحبه نتوان آن را خدشه‌دار کرد.

به دور از قضاوت در مورد درست بودن یا غلط بودن تصمیم آقای هاشمی برای پایان دادن به جنگ، خاطرات وی گواه آن است که هاشمی معتقد به پایان یافتن جنگ و پذیرش قطعنامه ۵۹۸ بوده و اینکه بجای ارائه گزارش دقیق و واقعی به مردم و تاریخ، دلایل واهی چون خستگی فرماندهان جوان در جنگ را از دلایل پایان جنگ بدانیم، اشتباهی بزرگ و به دور از انصاف است.

همچنین صرف حضور در جبهه و جنگ دلیل بر اطلاعات دقیق از سیاست‌گذاری‌های مسئولین کشوری و لشکری نیست و کسانی که منتخب مردم هستند باید توجه بیشتری به سخنان خود داشته باشند تا خدای‌نکرده بیان غلط آنان موجب رنگ باختن اعتماد مردم نسبت به آنان نشود.

 

این مقاله در وب سایت های زیر بازنشر یافته است:

خبرگزاری فارس

خبرگزاری تابناک

خبرگزاری کاسپین

قدس آنلاین

 

مقایسه و ارزیابی پروتکلهای مسیریابی AODV ، DSR و DSDV در شبکه ادهاک خودرویی VANET

ما در این مقاله پروتکلهای مسیریابی در شبکه خودرویی ادهاک VANET را معرفی کرده و به بررسی و تحلیل بر اساس پارامترهای گوناگون در این زمینه خواهیم پرداخت.

شبکه VANET شبکه ای تشکیل شده به صورت موقت و با عمر کوتاه بین خودروها است. در این شبکه خودروها گره های درون شبکه هستند. VANET توسط خودروها تشکیل میشود پس حرکت گره ها با عواملی همچون ساختار جاده، ازدحام ترافیک و قوانین و مقررات راهنمایی و رانندگی محدود هستند. بنابراین VANET از چالش های قابل توجهی برخوردار است، لذا طراحی یک پروتکل مسیریابی کارآمد برای VANET بسیار ضروری است.

در VANET ، دو نوع ارتباط میتواند صورت گیرد؛ خودرو به خودرو و خودرو به کنار جاده. بنابراین عملکرد چنین ارتباطی (خودرو به خودرو و خودرو به کنار جاده) بین خودروها بستگی به پروتکلهای گوناگونی دارد. ما در این مقاله به بررسی عملکرد پروتکلهای مسیریابی
AODV ، DSDV و DSR بر اساس شبیه سازیهای ns2 با استفاده از پارامترهایی گوناگون از جمله توان عملیاتی، تأخیر کلی، نرخ تحویل بسته و میزان اختلاف در زمان رسیدن بستهها برای تعداد مختلفی از خودروها خواهیم پرداخت.

سپس نتایج را بر اساس پارامترهای ذکر شده بررسی و در نهایت مناسبترین پروتکل برای مسیریابی در شبکه های ادهاک خودرویی را بر اساس نتایج به دست آمده معرفی خواهیم کرد.

 

این مقاله در دومین همایش ملی کامپیوتر، فناوری اطلاعات و ارتباطات اسلامی منتشر شده است.

برای دانلود این مقاله کلیک کنید.

«نگاه ملی» عنصر مغفول مانده در نقد و حمایت از برجام

حدود یک سال از تصویب پرحاشیه توافق برنامه جامع اقدام مشترک یا همان “برجام” می‌گذرد. قطع به‌یقین اصل این توافق در شرایط عادی یک عنصر محدودکننده برای کشور ما بوده و در کلیت مطلوب ما نیست، اما ادعاهای مضحک، بی سند و مدرک دشمنان جمهوری اسلامی در ایراد اتهام به ایران، برای تولید سلاح هسته ای، منجر به تصویب قطعنامه‌های ظالمانه علیه کشور گردید که مخلِّ تبادلات تجاری بین‌المللی و تأمین نیازهای کشور شد و آسیب‌هایی نیز به بدنه اقتصاد ما وارد کرد.

قسمت طنز این قضیه آنجا بود که این اتهام از سوی کسانی به ما نسبت داده می‌شد که خود دارای هزاران بمب اتم بوده و حتی از آن علیه کشورهای دیگر نیز استفاده کرده بودند. اما درهرحال نظام جمهوری اسلامی با تمامی مشکلات پیش‌آمده، سال‌ها بااقتدار بر سر حقوق حقه خود ایستادگی کرد و ضمن پیشبرد صنعت هسته‌ای خود، از ابزار گفتگو و مذاکره نیز غافل نشد تا در نهایت طی سال‌ها مذاکره توسط دولت‌های مختلف، بالاخره سال گذشته به توافق با کشورهای عضو ۵+۱ رسید. پس در اصل غیر مطلوب بودن این توافق شکی نیست، اما با توجه به شرایط موجود به آن رسیدیم.

از همان زمان تصویب این توافق تا به امروز، تقریباً هر روز شاهد برگزاری جلسات مناظره و بحث و گفتگو پیرامون این موضوع، چه در صداوسیما و چه دیگر مجامع سیاسی و اجتماعی بوده‌ایم و به‌جرئت می‌توان گفت روزی نبوده که در محافل سیاسی کشور نامی از برجام برده نشده باشد. این نکته مبین آن است که مسئله برجام یکی از مهم‌ترین مسائل کشور ماست و طیف‌های بسیاری از موافقین و مخالفین را به واکنش و بیان دیدگاه در مورد خود واداشته است.

این توافق که ماحصل سال‌ها مذاکره توسط فرزندان ایران اسلامی در دولت های مختلف و توسعه و پیشرفت صنعت هسته‌ای به‌عنوان ابزار و قدرت اصلی بر سر میز مذاکره بود، در چالش موافقان و مخالفان از دو طیف سیاسی حاضر در عرصه سیاست کشور قرار گرفت و به نحوی رفتار شد که انگار این توافق منحصر به یک دولت است و سندی تلقی شد، برای پیروزی یا شکست آن دولت و متاسفانه چون به چاشنی سیاسی آلوده گردید، شاهد تعاریف غیرواقع و نقدهای غیرمنصفانه زیادی قرار گرفت.

برجام نه فتح الفتوحی است که برخی از آن یاد می‌کنند و نه سند شکست و بیچارگی ملت ایران است. ما نباید در نقد و بررسی برجام، ترک عدالت بگوییم که خداوند متعال به ما دستور داده است که: «ای کسانی که ایمان آورده‌اید همواره برای خدا قیام کنید و از روی عدالت گواهی دهید، دشمنی با جمعیتی شما را به گناه “ترک عدالت” نکشاند، عدالت کنید که به پرهیزکاری نزدیک‌تر است و از خدا بپرهیزید که از آنچه انجام می‏دهید آگاه است. مائده ۸»

اما در بین هزاران تحلیل، دفاع و نقد در مورد برجام، بیانات رهبر معظم انقلاب در مورد موافقان و مخالفان برجام جای تأمل فراوان دارد. ایشان در بیاناتی که در مورخ۲۵ خرداد ۹۵ در حضور مسئولان نظام داشتند، فرمودند: «برجام موافقانی دارد و مخالفانی؛هم موافقان و هم مخالفان، هر دو در بیان نظرات خودشان مبالغه می‌کنند؛ اغراق‌گویی می‌کنند؛ هم موافقانی که از برجام تمجید می‌کنند سخنانشان اغراق‌گونه است، هم مخالفانی که انتقاد می‌کنند مبالغه می‌کنند و گاهی اغراق می‌کنند. به نظر من هیچ‌کدام جا ندارد. »

در واقع ایشان به‌صراحت مخالف برخوردهای افراط گونه و سیاسی درزمینهٔ برجام بوده‌اند و به نظر می‌آید صاحب‌نظران باید توجه بیشتری به این مسئله داشته باشند.

یکی دیگر از نکات مغفول مانده در مورد نقد برجام را در برنامه گذشته «نگاه یک» که با حضور دکتر محسن رضایی، دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام از شبکه یک سیما پخش گردید، شاهد بودیم و آن، این بود که نظام جمهوری اسلامی برجامی را پذیرفته که شروط مقام معظم رهبری را نیز به‌عنوان الحاقیه داشته و رعایت آن شروط است که برجام را برای ما رسمیت بخشیده و به قابلیت اجراشدن در می‌آورد.

رضایی در این برنامه بیان داشت: « چرا نقد کردن برجام درست نباشد؟ مهم این است که بدانیم چه چیزی باید نقد شود و چه چیزی نباید نقد شود. برجام مشروط مصوب رهبر معظم انقلاب نباید نقد شود ولی عدم تعهدات آمریکا و نقض برجام را باید نقد کرد تفسیر دولت از برجام باید نقد شود.»

اگرچه پس از این برنامه عده‌ای با تحریف سخنان وی، برجام را غیرقابل نقد نامیدند و عده‌ای نیز وی را به حمایت بی‌چون و چرا از برجام متهم ساختند، اما در حقیقت می‌توان عنوان داشت که این نظر ضمن همسویی کامل با نظرات رهبر معظم انقلاب، نقاطی که باید مورد توجه منتقدان قرار گیرد را مشخص کرده است. این نگاه، نه نگاهی حزبی و گروهی، بلکه نگاهی ملی به یکی از مهم‌ترین مسائل روز جمهوری اسلامی ایران بوده است.

بهبود اوضاع اقتصادی و معیشت مردم، تعامل سازنده و عزتمندانه با دنیا از جمله اهدافی است که نظام جمهوری اسلامی طی توافق هسته‌ای به دنبال آن بوده و این مهم در مرحله اول با نظارت دقیق کمیته نظارت بر برجام و انتشار گزارش‌ها صحیح از میزان اجرای برجام توسط طرفین و سپس جدیت و عدم تساهل دولت در رابطه با تعهداتی که کشورهای دیگر به انجام آن‌ها متعهد شده‌اند، قابل انجام است.

باز گذاشتن دریچه نقد و بررسی و همچنین آسیب‌شناسی برجام، قطعاً موجب استفاده و آموزش برای شناسایی ضعف‌ها و قوت‌ها در توافق‌های بین‌المللی خواهد بود، اما همان‌طور که دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام بیان داشت، نباید حریم و حدود توافق هسته‌ای و نظر رهبری بر آن فراموش شود.

در پایان نگارنده تأکید می‌کند توافق هسته‌ای اگرچه در دولت کنونی به امضا رسید، اما راهی است که طی دولت‌های مختلف و نثار خون پاک شهیدان دانشمند هسته‌ای به «برجام» ختم شده و همه باید تلاش کنند تا ثمره آن به کام ملت فهیم و مظلوم ایران اسلامی، شیرین شود.

این مقاله در وب سایت های زیر بازنشر یافته است:

پایگاه اطلاع رسانی دکتر محسن رضایی

چه کسانی انتخابات را به کام ملت تلخ می کنند؟

انتخابات سال جاری در یکی از نقاط عطف مهم در تاریخ کشور ما که مصادف شده با مسائل پسا تحریم و باز شدن درهای کشور به سوی تجارت و ارتباطات خارجی، مساله اقتدار یک اصل مهم است که این اقتدار نه با توپ و تانک به دست می آید و نه با خزانه ثروتمند، اقتدار واقعی را حضور مردم در پای صندوق انتخابات رقم خواهند زد.

دکتر محسن رضایی در خلال سخنان شب گذشته در برنامه نگاه یک به ایراد موارد متعدد در حوزه های سیاست داخلی و خارجی پرداختند. یکی از نکاتی که نباید آن را مغفول گذاشت درخواست ایشان مبنی بر عدم تلخ کردن کام ملت در انتخابات بود. انتخابات میثاق و تجدید بیعت دوباره مردم کشور ماست با نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران که به یاری خدا هر سال که از پیروزی انقلاب می گذرد شاهد افزایش حضور مردم و نسل های جدید در پای صندوق رای در انتخابات های مختلف بوده ایم. اما هشدار دکتر محسن رضایی پیرامون عدم تلخ کردن کام ملت به چه کسانی و یا کارهایی بر می گردد؟
در مرحله نخست متاسفانه گاها شاهدیم که قبل از آغاز فرآیند انتخابات برخی فعالیت های انتخاباتی خود را آغار کرده اند. این امر خلاف قانون مصرح کشور است و کسانی که هنوز حتی زمان ثبت نام آغاز نشده، اقدام به تبلیغات مختلف می کنند را می توان ریشه در بی اخلاقی هایی دانست که ضمن خدشه دار کردن عدالت اجتماعی، فضای قبل از آغاز انتخابات را مشوش کرده و موجب مغشوش کردن اذهان مردم می شود. آن هم با علم به این که باید صلاحیت آنان به تایید شورای محترم نگهبان برسد و این سوال پیش می آید که کسانی که شورای نگهبان آنان را به خاطر تبلیغاتشان پیش از موعد مقرر تبلیغات انتخاباتی رد صلاحیت کرده، آیا جایی برای اعتراض به این مساله خواهند داشت؟

همه افراد شرکت کننده در انتخابات باید به نظرات شورای محترم نگهبان احترام گذارند و اگر نظراتی خلاف این شورا داشت باید از طریق قوانین پیشبینی شده اقدام نمود. ما باید به این باور برسیم که جنجالهای رسانه ای و خبری نه تنها هیچ کمکی برای احقاق حقوق ندارد بلکه موجب ناراحتی و عصبانیت مردم از دست کسانی می شود که آرامش کشور را تخریب می کنند. اینکه ما در تریبون های مختلف این نهاد را متهم به سلیقگی عمل کردن سازیم، یک گام برای بی اعتمادسازی مردم به نظام برداشته ایم. نقطه مقابل آن برچسب زدن به افراد مختلف و تعیین تکلیف برای تایید صلاحیت یا رد صلاحیت کردن کسانی است که برای حضور در انتخابات ثبت نام کرده اند. باید توجه داشت که ساز وکارهای نظارتی در نظام جمهوری اسلامی به صورت فعال تدارک دیده شده تا خدای نکرده انقلاب ما به دست نا اهلان نیفتد.

برای پرهیز از همه این موارد تنها یک راه وجود دارد و آن اعتماد جناح های سیاسی اولا به شورای نگهبان و سپس به نظام مقدس جمهوری اسلامی است که تمامی راهکارهای احقاق حقوق افراد را پیشبینی کرده است.

از موارد دیگری که می تواند موجب تلخ کردن کام ملت شود می توان به شایعه پراکنی، اتهام زنی های بی اساس، پنهان کردن واقعیات، توهین های مختلف از جمله توهین قومیتی، وعده های عوام فریبانه و بی پایه، هزینه های تبلیغاتی بی حساب و غیر شفاف و.. اشاره کرد.

دکتر محسن رضایی در برنامه نگاه یک این نوید را به ملت ایران داد که سیاست های کلی انتخابات با نگاه بر تجربه سی و سه ساله کشور بسیاری از نقاط ضعف و غیر شفاف انتخابات را پوشش داده است. از جمله منابع مالی تبلیغاتی افراد شرکت کننده، بررسی وعده های نامزدهای انتخابات و نظارت بر تحقق این وعدها شامل این قانون می شود. اما متاسفانه طبق گفته ایشان این سیاست ها بخاطر کمبود زمان کافی، بعید است برای انتخابات امسال از سوی مقام معظم رهبری ابلاغ گردد. لذا باید مردم ما آگاهانه و هوشمند به اخبار منتشر شده و میزان هزینه های انتخاباتی افراد توجه داشته باشند.

یکی دیگر از موارد قابل تامل که نگارنده آن را حساس ترین موردی که می تواند موجب تلخ شدن کام ملت شود، فراگیر شدن شبکه های اجتماعی و برنامه های پیام رسان بر روی گوشی های تلفن همراه است که در آستانه انتخابات سال جاری ممکن است به یک موضوع مساله ساز تبدیل شود. نکته اساسی این اهمیت جایی مشخص می شود که مقام معظم رهبری در سخنان خود تاکید داشته اند که فضای مجازی به اندازه انقلاب اسلامی برای ایشان اهمیت داشته و شخص دکتر محسن رضایی با توجه به اهمیت این فضا، شخصا اقدام به ایجاد صفحات و گروه های مختلف در شبکه های اجتماعی کرده است. امروزه در دست هر یک از افراد جامعه به وفور می توان یک گوشی هوشمند و یا لوح هوشمند یافت.

خبرهایی که در گروه های مختلف پخش می شود می تواند از یک پزشک متخصص ۶۰ ساله باشد یا از سوی یک کودک ۱۰ ساله بازیگوش. برنامه های پیام رسان این قابلیت را دارند که یک پیام را در کوتاه ترین زمان ممکن به یک جمعیت بسیاری منتقل نمود. اینکه مسئولین ما با برخورد قهری سعی به فیلترینگ این رسانه اقدام کنند تنها پاک کردن صورت مساله است. چه بخواهیم و چه نخواهیم اکنون تکنولوژی به امری جدانشدنی از فرهنگ و زندگی اجتماعی مردم جهان و کشورمان تبدیل شده است. باید با فرهنگ سازی قوی از طریق رسانه های مختلف به کاربران این شبکه ها آموزش داد تا از زود باوری و یا بازنشر شایعات غیرواقعی و غیرمستند بپرهیزند تا خدای نکرده فضای انتخابات بر اساس شایعاتی که ممکن است از سوی برخی کاندیداها و یا هوادارانشان و یا معاندین با انقلاب با هدف جلوگیری از ورود نیروهای انقلابی به مجلس شورای اسلامی و مجلس خبرگان رهبری باشد، نرود. این کار تنها با فرهنگ سازی رسانه های مختلف فرهنگی در زمینه آموزش و استفاده از این نرم افزارها دارد. متاسفانه تاکنون کارهای اساسی از سوی هیچ یک از نهادهای فرهنگی کشور نبوده ایم و این نهادها نظراتشان بیشتر حول فیلتر کردن یا نکردن نرم افزارهای مختلف بوده است درحالی که فیلترینگ آخرین راهی است که باید مورد بحث قرار گرفته شود.

گاها دیده شده برخی مسئولین در ادوار مختلف با صرف هزینه های بسیار زیاد سعی در انتشار و جا انداختن نسخه های بومی نرم افزارهای مختلف خارجی برای عدم وابستگی به محصولات خارجی کرده اند. هرچند باید از تولیدات و توانمندی های جوانان خود در عرصه تکنولوژی حمایت دوچندان کنیم، اما تجربه ما در گذشته نشان داده که ما برای ترویج نرم افزارهای داخلی که رقیبان قدرتمند خارجی داشته اند، ناموفق بوده ایم. کافی است یادی از پروژه سیستم عامل ملی کنیم که سالها پیش کلید خورد اما همچنان اکثریت مردم کشورمان از محصولات شرکت های آمریکایی استفاده می کنند. هرچند بسیار دیر به نظر می رسد، اما باید مسئولان ما بجای برخورد قهری با این مسائل به وظایف خود که همانا فرهنگ سازی بر اساس آموخته های علمی و اسلامی است بپردازند تا خدای ناکرده در سال پیشرو انتخابات ما به کام ملت همیشه وفادارمان تلخ نگشته و علاقه به نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران، بیش از گذشته در دلهای مردممان ریشه بیافکند.

علی ایها الحال این انتخابات که به گفته دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام در یکی از نقاط عطف مهم در تاریخ کشور ما که مصادف شده با مسائل پسا تحریم و باز شدن درهای کشور به سوی تجارت و ارتباطات خارجی، مساله اقتدار یک اصل مهم است که این اقتدار نه با توپ و تانک به دست می آید و نه با خزانه ثروتمند، اقتدار واقعی را حضور مردم در پای صندوق انتخابات رقم خواهند زد. مبادا جناح های سیاسی باعث دلخوری مردم شوند و با جنجال ها و بداخلاقی موجب نا امیدی مردم گردند. امیدواریم مردم ولایتمدار کشورمان به یاری خداوند متعال، امسال انتخاباتی به مراتب پرشورتر رقم زده و آرای مردم کشورمان مشتی باشد بر دهان دشمنان قسم خورده این مرز و بوم، ان شاء الله.

این مقاله در وب سایت های زیر بازنشر داشته است:

پایگاه اطلاع رسانی دکتر محسن رضایی

تمام حقوق مادی , معنوی , مطالب و طرح قالب برای این سایت محفوظ است